خداوند فياض كه هدايت او نيز يكى از فيوض او است دو نوع راهنمايى دارد، يكى عمومى و گسترده كه تمام افراد، زير پوشش آن قرار مى گيرند و ديگرى خصوصى است و شامل افرادى مى شود كه از هدايت عمومى بهره بگيرند، و در غير اين صورت مشمول اين نوع فيض نمى شوند.

هدايت عمومى در دو نوع هدايت خلاصه مى گردد:

الف: هدايت عمومى تكوينى

مقصود از چنين راهنمايى اين است كه خداوند همه موجودات را آفريد و هر كدام را با وظايف آفرينش خود آشنا ساخت آنجا كه فرمود:

(...رَبُّنَا الَّذِى أَعْطى كُلَّ شَىْء خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى) .[١]

«پروردگار ما كسى است كه تمام موجودات را آفريد و آنها را راهنمايى نمود».

در اين هدايت كوچكترين استثنا و تبعيض نيست حتى اعمال غريزى همه جانداران و اعمال منظم آنها معلول هدايت الهى است تا چه رسد به هدايت فطرى و سابقه هاى آفرينشى همه انسانها.

هدايت عمومى تشريعى

اگر هدايت تكوينى آن نوع راهنمايى است كه از درون برمى خيزد، مقصود از تشريعى، هدايتى است كه از بيرون متوجه انسان مى گردد و دست او را مى گيرد و از مراحل خطرناك عبور داده و به مقصود مى رساند و در اين نوع

[١] طه/٥٠.