اين بار عبداللّه نيز به شفاعت برخاست و تصميم گرفت به حضور رسول خدا برسد ولى ياران پيامبر به او اجازه ورود ندادند و پس از يك درگيرى كوچك كه منجر به مجروح شدن صورت ابى شد، او مأيوسانه برگشت.

شگفت اين جا است كه يهود موقع خروج از مدينه از زحمات عبداللّه بن ابى تقدير كرده و گفتند: ما در شهرى كه با (ابو حباب) چنين رفتار شود زندگى نمى كنيم.[١]

در اين موقع آيه اى در ستايش «عبادة بن صامت» و آياتى در نكوهش از كار حزب نفاق فرود آمد:

قرآن درباره «عباده» چنين مى فرمايد:

(وَمَنْ يَتَوَلَّ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللّهِ هُمُ الْغالِبُونَ).[٢]

«هركس خدا و رسول او و افراد با ايمان را دوست بدارد، حزب خدا، پيروز است».

آياتى كه درباره نكوهش حزب نفاق وارد شده است چنين است:

(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا اليَهُودَ وَالنَّصارى أَوْلياءَ بَعْضُهُمْ أَولياءُ بَعْض وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ اللّهَ لا يَهْدِى الْقَومَ الظّالِمينَ).[٣]

«اى افراد با ايمان يهود و نصارى را به دوستى نگيريد آنان برخى دوستدار برخى

[١] سيره ابن هشام:٢/٤٨ـ ٤٩; سيره حلبى:٢/٢٢٢.
[٢] مائده/٥٦.
[٣] مائده/٥١.