(ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظاماً فَكَسَوْنَا العِظامَ لَحْماً ثُمَّ أَنْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبارَكَ اللّهُ أَحْسَنُ الْخالِقينَ) .[١]

«نطفه را به صورت خون بسته، آنگاه آن را به صورت گوشت، درآورديم وگوشت را استخوان كرديم وروى آن را با گوشت پوشانيديم، پس به او آفرينش ديگرى داديم، بزرگ است خدايى كه بهترين آفريدگارها است».

جمله (ثُمَّ أَنْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ) به هر دو پرسش پاسخ مى گويد و آگاهى از نحو پاسخ، بستگى دارد كه درباره نكات چهارگانه موجود در اين جمله دقت كنيم.

١. در ضمير «انشأناه» دقت كافى به عمل بياوريم و با مرجع آن به خوبى آشنا شويم.

٢. در مقام عطف آفرينش روح به جمله هاى پيشين، لفظ «ثم» را به كار برده در حالى كه در عطف جمله هاى قبلى به همديگر لفظ«فا» را به كار برده است.

٣. در اين مورد لفظ«انشأناه» به كار برده كه در لغت عرب معناى مخصوصى دارد.

٤. آفرينش روح را «خلق آخر» كه به معنى «آفرينش ديگر» است ناميده

[١] مؤمنون/١٤.