منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦

گسترده است كه زير عنوان «قرآن از زبان خودش»مى تواند موضوع يك بحث تفسير موضوعى قرار گيرد، و چه بحث جالبى خواهد بود.

امّا به صورت يك گفتار فشرده و كوتاه كافى است تعبيرات پر معنى آيات زير را مورد توجه قرار دهيم:

١. قرآن روشنايى و نور است روشنى بخش تاريكيها: (...قَدْ جائَكُمْ مِنَ اللّهِ نُورٌ وَكِتابٌ مُبينٌ).[١]

٢. قرآن كتاب هدايت براى دلهاى آماده و پرهيزگار است: (...هُدىً لِلْمُتَّقينَ) .[٢]

٣. قرآن كتابى است مملو از كرامتها و ارزشها:(إِنَّهُ لَقُرآنٌ كَرِيمٌ) .[٣]

٤. قرآن كتابى است پيروز و شكست ناپذير:(...وَإِنَّهُ لَكِتابٌ عَزيزٌ).[٤]

٥. قرآن كتابى است موزون، سنجيده، و پر از حكمتها:(يس*وَالْقُرآنِ الْحَكيمِ) .[٥]

٦. اگر قرآن بر كوهها نازل مى شد همه آنها در برابر آن خاضع مى گشتند و از خوف پروردگار از هم شكافته مى شدند:(لَوْ أَنْزَلْنا هذَا الْقُرآنَ على جَبَل لَرَأَيْتَهُ خاشِعاً مُتَصَدِّعاً مِنْ خَشْيَةِ اللّهِ...) .[٦]

٧. قرآن با صراحت تمام، حقايق را بازگو مى كند:(قُرآناً عَرَبِيّاً غَيْرَ ذى عِوَج...) .[٧]