شرط ديگر اين است كه به گفته خود مؤمن بوده و عمل كند اگر عمل او گفتار او را تكذيب كند هرگز نمى تواند نقشى در تربيت كودكى كه چشم و گوش او متوجه رفتار و گفتار مربى است ايفا كند و اگر يك نوع دوئيت و اختلاف ميان رفتار و گفتار اووجود داشته باشد در اين صورت تمام تلاشهاى او نقش بر آب خواهد بود ولذا قرآن به جامعه با ايمان مى فرمايد:

(يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ *كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللّهِ أَنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُونَ) .[١]

«اى افراد با ايمان چرا چيزى را كه به آن عمل نمى كنيد، مى گوييد....».

نمونه بارز در اين مورد عمل پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)است آنچه مى گفت خود عمل مى كرد اگر به مردم مى گفت از نيايش نيمه شب غفلت نكنيد خود آن قدر نماز گزارد كه آيات زير در حقّ او نازل شد:

(طه* ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرآنَ لِتَشْقى* إِلاّتَذْكِرَةً لِمَنْ يَخْشى) .[٢]

«طه(نام پيامبر است) ما قرآن را نازل نكرديم كه خود را به زحمت بيفكنى بلكه قرآن مايه يادآورى است براى كسانى كه خوف و خشيت دارند».

اگر رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)به مردم دستور مى داد كه به جهاد بروند و با دشمن نبرد كنند خود در كارزار آن قدر به دشمن نزديك مى شد كه اميرمؤمنان (عليه السلام)درباره او مى فرمود كه پيامبر نزديك ترين فرد در ميدانهاى نبرد به دشمن بود و همچنين است ديگر دستورهاى نورانى پيامبر كه خود نخستين عامل آنها بود.[٣]

[١] صف/٢ـ٣.
[٢] طه/٢ـ٣.
[٣] نهج البلاغه، كلمات قصار: بخش غريب شماره ٩.