ثانياً: نبرد در داخل «مدينه» كه بخشى از خانه هاى آن مى توانست براى دشمن، مأمن و پناهگاهى باشد، بسيار خطرناك بود، هيچ بعيد نبود اعضاى حزب نفاق در گرماگرم نبرد، وسيله تسلط دشمن را بر شهر فراهم سازند و به راهنمايى و كمك دشمن داخلى، بر نقاط حساس شهر مسلط گردند، و تلفات سنگينى بر مسلمانان وارد آورند.

به خاطر چنين پيش بينى بود كه عموى پيامبر راه بحث و مذاكره پيرامون نحوه دفاع را بست، و با سوگندى كه خورد، تكليف را يك سره ساخت.

تحليل ياد شده، ايجاب مى كند كه نظريه پيامبر در دفاع نيز همين بوده باشد ولى ابن هشام مى نويسد: پيامبر خروج از مدينه و جنگ در خارج شهر را دوست نمى داشت.[١]

حلبى در سيره خود مى گويد: توقف در مدينه و دفاع از خود شهر نظريه بزرگان صحابه از مهاجر وانصار بود ولى اصرار جوانانى كه در جنگ بدر شركت نكرده و عاشق نبرد با دشمن بودند، بر خروج از شهر سبب شد كه رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)از نظريه نخست منصرف گردد و نظريه جوانان را مقدم دارد.

ولى همين حلبى در چند سطر بعد يادآور مى شود كه انصار با نظريه «حمزه» موافق بودند.[٢]

با توجه به تحليل گذشته، مى توان در اصالت اين نوع نقل ها شك و

[١] سيره ابن هشام:٢/١٣.
[٢] سيره حلبى:٢/٢٣١.