تا آنجا كه كنيزان وى كه در رنج روحى عظيمى به سر مى بردند، از دست «عبداللّه» شكايت به حضور پيامبر بردند و گفتند: ما مى خواهيم پاك و منزه باشيم ولى اين مرد ما را به عمل زشت اجبار مى كند، آيه ياد شده در زير در نكوهش عمل اين مرد نازل شد چنان كه مى فرمايد:

(...وَلا تُكْرِهُوا فَتَياتِكُمْ عَلَى الْبِغاءِإِنْ أَرَدْنَ تَحَصُّناً لِتَبْتَغُوا عَرَضَ الْحَياةِ الدُّنْيا...).[١]

«دختران خود را آنگاه كه خواهان پاكدامنى هستند به خاطرمال دنيا به زناوادار نكنيد».[٢]

يك چنين فرد تجارتگر با نواميس زنان و دختران مردم، مى خواهد ساحت يك زن متشخصه اى كه در جامعه آن روز، عظمت و شخصيت و پيوند نزديكى با جامعه اسلامى داشت [٣] آلوده سازد و او را به عمل زشت متهم نمايد.

عداوت«نفاق» با «ايمان» بالاترين دشمنيهاست، زيرا فرد مشرك، با اعمال دشمنى، از غيظ و خشم خود مى كاهد ولى منافق كه ايمان را سپر كرده

[١] نور/٣٣.
[٢] مجمع البيان:٤/١٤١; الدر المنثور:٥/٤٦.
[٣] اين تعبير به خاطر اين است كه خصوصيت دو نوع شأن نزولى كه درپاره اى از آيات مربوط به «افك» نقل شده است، نزد نگارنده ثابت نيست و دلايل عدم ثبوت آن را در اين بحث مى خوانيد، آنچه از مجموع آيات و روايات استفاده مى شود همان است كه در بالا نگارش يافت و اين كه اجمالاً يك زن با شخصيتى درجامعه اسلامى آن روز از طرف منافقان مورد اتهام قرار گرفته بود و امّا اين زن چه كسى بود نظر قاطع نمى توان درباره آن داد.