٢.«چه رخ داده است كه درباره منافقان دو گروه شديد. خداوند افكار آنان را به خاطر اعمال خويش وارونه ساخته است(حق را تميز نمى دهند) آيا مى خواهيد كسى را كه خدا او را گمراه ساخته است، راهنمايى كنيد، هركس را خدا گمراه كند براى او راه نجاتى نيست».

٣.«آنگاه كه منافقان وكسانى كه در دل آنان بيمارى شرك هست و گفتند: افراد با ايمان را آيين آنها مغرور ساخته است».

٤.«و در ميان شما افراد دهن بين كه پيوسته گوش به حرف منافقان وكافران مى دهند، موجود است».

تفسير موضوعى آيات

«نفاق» پرده اى است كه منويات و ضماير «منافق» را مى پوشاند و تا حادثه تكان دهنده اى پيش نيايد، پرده نفاق كنار نمى رود، و چهره واقعى منافق شناخته نمى شود، و سرانجام مؤمن از منافق جدا نمى گردد.

اعضاى حزب «نفاق» در مدينه وحومه آن، تا شوال سال سوم هجرت، در پوشش «دورويى» و «دوچهره اى»زندگى مى كردند و افراد حزب درست شناخته نمى شدند، ولى رويداد غزوه «احد» اين پرده را كنار زد، و اكثريت قريب به اتفاق آنان، براى مسلمانان شناخته گرديدند وحقيقت وحى الهى، تحقق پذيرفت. آنجا كه درباره ماجراى «جنگ اُحد» مى فرمايد:

(ما كانَ اللّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنينَ عَلى ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَما كانَ اللّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِوَلكِنَّ اللّهَ يَجْتَبِى مِنْ