اين بخش از تاريخ، با عصمت پيامبر سازگار نيست زيرا اين قسمت حاكى است كه پيامبر تحت تأثير موج شايعه قرار گرفت تا آنجا كه رفتار خود را با عايشه دگرگون كرد، وبا ياران خود در اين مورد به مشاوره پرداخت اين نوع رفتار با متهمى كه هيچ نوع دليل و گواه بر اتهام او در دست نيست نه تنها با مقام عصمت پيامبر سازگار نيست، بلكه با مقام يك فرد با ايمان نيز سازگار نمى باشد، زيرا هرگز نبايد شايعه، رفتار يك فرد مسلمان را با يك فرد متهم دگرگون سازد، و اگر در انديشه او نيز اثر بگذارد، هرگز نبايد، در رفتار او ايجاد دگرگونى كند.

قرآن در آيه هاى دوازدهم وچهاردهم كسانى را كه تحت تأثير شايعه قرار گرفته اند سخت توبيخ مى كند و مى فرمايد چرا هنگامى كه اين تهمت را شنيديد شما اى مردان و زنان با ايمان چرا نسبت به متهم، گمان خير نبرديد، و چرا نگفتيد كه اين دروغ آشكار است؟. و اگر رحمت خدا شامل حال شما در دنيا و آخرت نمى شد به خاطر اين گناهى كه كرديد عذاب عظيمى به شما مى رسيد.

اگر اين بخش از شأن نزول صحيح باشد، بايد بگوييم كه شخص پيامبر نيز مشمول اين عتاب و عقاب بود و هرگز مقام نبوت كه همراه با عصمت است اجازه نمى دهد كه بگوييم اين خطاب و عتاب متوجه شخص او نيز مى باشد.

از اين جهت بايد همه اين شأن نزول را كه بخشى از آن با مقام نبوت و عصمت سازگار نيست، رد كرد، و يا آن را تجزيه نمود و قسمت نخست را كه منافاتى با عصمت و نبوت ندارد، پذيرفت و قسمت ديگر را رد كرد.

٢. سعد معاذ قبل از حادثه «افك» در گذشته است

بخارى در صحيح خود در ذيل شأن نزول از خود عايشه نقل مى كند