الف: لفظ (كرَّمنا) به طور سربسته مى گويد: او را گرامى داشتيم ولى چگونه اورا گرامى داشته، هرگز در آيه به آن اشاره نمى كند و نكته آن اين است كه مواهبى كه خدا به انسان داده يكى دو تا نيست تا به طور مشخص مطرح شوند او مجموعه اى است از استعدادها وشايستگى ها، از قابليتها و... ولى در اين ميان نمى توان از موهبت عقل و خرد چشم پوشيد، موهبتى كه انسان را از ديگر جانداران جدا ساخته و اختيار فراوانى به اوبخشيده است تا آنجا كه ديگر مواهب بدون اين موهبت بزرگ كارساز نبوده و وسيله تكامل وتعالى نمى باشند.

ب: لفظ (وَحَمَلْناهُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ) اشاره به نعمت حركت است كه بهره گيرى از طيبات وانواع روزى ها بدون آن امكان پذير نيست، وبه ديگر سخن: هر موجودى بر بخشى اززمين تسلط دارد و اين تنها انسان است كه بر تمام پهناى زمين در سايه نيروى عقل وخرد، تسلط دارد و بر آن حكومت مى كند.

ج: (وَرَزَقْناهُمْ مِنَ الطِّيِّباتِ) لفظ «طيب» در لغت عرب به معنى هر چيز پاكيزه است بنابراين دايره اين نعمت بسيار گسترده تر از آن است كه ما تصور مى كنيم.

د: (وَفَضَّلْناهُمْ عَلى كَثير مِمَّنْ خَلَقْنا) در آغاز آيه اورا با جمله (كرّمنا) و در اين جا با لفظ (فضّلنا) توصيف مى كند اكنون سؤال مى شود تفاوت اين