منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٢٥

و نيز مى فرمايد:

(...إِنَّ الإِنْسانَ لَظَلُومٌ كَفّارٌ) .[١]

٧. او به وقت رسيدن به نعمت شادمان و فخر فروش است چنان كه مى فرمايد:

(...إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ) .[٢]

٨. او علاقه شديد به مال و ثروت و كشش خاصى به آن دارد چنان كه مى فرمايد:

(وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَديدٌ) .[٣]

و نيز مى فرمايد:

(وَتُحِبُّونَ الْمالَ حُبّاً جَمّاً) .[٤]

«مال و ثروت را شديد دوست مى دارند».

اين آيات به حسب ظاهر بيانگر ابعاد وجودى انسان و اين كه در آفرينش او، خير و شر، نيكى وبدى، كشش هاى مثبت و منفى به كار رفته است و اين كه او آميزه اى است ازخير و شر.

نظر ديگر درباره اين ابعاد

همان طور كه در آغاز بحث يادآور شديم اين نظر را تجربه و آزمون، وظاهر برخى از آيات تأييد مى كند ولى در اين جا نظر ديگرى است، كه از نظر نخست، عميق تر وظاهر آيات نيز بر آن قابل انطباق مى باشد، و آن اين