بطلميوس در تشريح كاخ خلقت، زمين را مركز دوايرى معرفى كرده و معتقد بود كه تمام افلاك نه گانه بر گرد زمين مى گردند و مى چرخند، در حالى كه در نظريه جديد، خورشيد مركز منظومه و زمين سياره اى معرفى شده است كه بر گرد آن مى چرخد.

برخى نظريه «بطلميوس» را زاييده «خودخواهى انسان» دانسته تا آنجا كه بشر خواسته است محيط زندگى خود را مركز جهان معرفى كند، وبگويد: تمام سيارات حيرت زده و سرگردان بر دور وجود او مى چرخند.

شكى نيست كه يك چنين اعتراض بر نظريه «بطلميوس» به طنز وشوخى شبيه تر است تا استدلال زيرا اگر يك چنين نظريه از خودخواهى انسان سرچشمه گرفته باشد، در مقابل مى توان گفت: نظريه جديد درباره جهان كه به وسيله چهار دانشمند فلكى [١] پى ريزى گرديده و در آن زمين از مركزيت افتاده است، از خودبيگانگى انسان سرچشمه گرفته، و به اندازه اى در اين قسمت

[١] هيأت جديد به وسيله چهار تن از علما پى ريزى گرديده و آنان عبارتند از:
[١] كپرنيك لهستانى كاشف مركزيت خورشيد.
[٢] كپلر منجم آلمانى كاشف مدار بيضى سيارات.
[٣] گاليله ايتاليايى كاشف ستارگان انبوه به صورت كهكشان.
[٤] نيوتن كاشف جاذبه عمومى وقوه گريز از مركز.