در قرآن آيات فراوانى وارد شده است كه طغيان غرايز و عدم تعادل آنها را به شدت محكوم كرده و از انسان مى خواهد با پرورش تمايلات و غرايز عالى، مشكل غرايز پايين را حل كند، مثلاً مقام و موقعيت اجتماعى را به خاطر بسط عدل و داد، ورفع ظلم وستم، بطلبد، نه براى ارضاى غريزه مقام خواهى وفخر فروشى.

قرآن باجمله بس كوتاه امّا پرمغز، رستگارى را از آن كسى مى داند كه، از سركشى نفس در امان بماند آنجا كه مى فرمايد:

(...وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ) .[٢]

«آن كسى كه از نفس در امان بود، از رستگاران است».

خلاصه آنچه مطلوب ومورد نظر اسلام است، بهره گيرى از تمايلات درونى است، از اين جهت «رهبانيّت» را بدعتى مى داند كه كليسا آن را اختراع كرده است چنان كه مى فرمايد:

(...وَرَهْبانِيَّةً ابْتَدَعُوها ما كَتَبْناها عَلَيْهِمْ...) .[٣]

«ترك لذايذ دنيوى بدعتى است كه هرگز تجويز نشده است».

پيامبر، امت اسلامى را با جمله «لا رُهْبانِيَّةَ فى الإِسْلامِ» متوجه اهداف

[١] نازعات/٤٠ـ ٤١.
[٢] حشر/٩.
[٣] حديد/٢٧.