مى رود، و سطح جزيره را در سيطره خود در مى آورد از اين جهت مى ترسيدند كه پرده از راز آنان برافتد و جان فرزندان و ثروت آنها قربانى زندگى نفاق گرانه آنان گردد.

قرآن اين حقيقت را چنين يادآور مى شود:

(وَيَحْلِفُونَ بِاللّهِ إِنَّهُمْ لَمِنْكُمْ وَما هُوَ مِنْكُمْ وَلكِنَّهُمْ قَوْمٌ يَفْرَقُونَ).[١]

«به خدا سوگند مى خورند كه آنها از شما هستند در حالى كه از شما نيستند ولى آنان گروه خائفى هستند(وحشت دارند دروغ مى گويند)».

(لَوْ يَجِدُونَ مَلْجَاءً أَوْ مَغارات أَوْ مُدَّخَلاً لَوَلَّوْا إِلَيْهِ وَهُمْ يَجْمَحُونَ).[٢]

«اگر پناهگاه يا غارها ويا راهى در زمين پيدا كنند با سرعت و شتاب به سوى آن مى روند».

قرآن در آيه ديگر، عامل اين وحشت را به گونه اى ديگر نيز شرح مى دهد و يادآور مى شودكه آنان خود را ميان دو محذور مى بينند، اگر واقعاً ايمان بياورند مورد تعرض اقوام و عشيره مشرك خود قرار مى گيرند و اگر بر شرك خود باقى بمانند گرفتار تهديدهاى اسلام و قرآن مى شوند ولى سرانجام پرهيز از آسيب اقوام را، بر عذاب الهى ترجيح مى دهند تا منافقانه زندگى كنند، و در عين حال از مزاياى اسلام بهره مند گردند.

قرآن در اين مورد مى فرمايد:

(وَمِنَ النّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنّا بِاللّهِ فَإِذا أُوذِىَ فِي اللّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النّاسِ

[١] توبه/٥٦.
[٢] توبه/٥٧.