منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٦٦

كَعَذابِ اللّهِ وَلَئِنْ جاءَنَصْرٌ مِنْ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنّا كُنّا مَعَكُمْ أَوَ لَيْسَ اللّهُ بِأَعْلَمَ بِما فى صُدُورِ الْعالَمينَ).[١]

«برخى از مردم كسانى هستند كه مى گويند: به خدا ايمان آورديم، وقتى در راه خدا مورد آزار قرار گرفتند، فتنه مردم (آزار) را مانند عذاب الهى مى شمارند(و در گرايش خود به اسلام تجديد نظر مى كنند) و همين گروه سست وقتى پيروزى از جانب پروردگار تو بيايد مى گويند ما با شما بوديم، آيا خدا از آنچه در قلوب جهانيان است، آگاه تر نيست؟!»

(وَلَيَعْلَمَنَّ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْمُنافِقينَ) .[٢]

«البته خدا افراد با ايمان را مى شناسد همچنان كه افراد منافق را نيز مى شناسد».

تا اين جا با سه ويژگى از ويژگى هاى منافقان كه همگى معلول حالت نفاق آنان است، آشنا شديم، اكنون لازم است پيرامون چهار موضوع ديگر نيز بحث كنيم.