منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٥١
ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْض وَاللّهُ سَميعٌ عَليمٌ) .[١]
«خداوند آدم و نوح و فرزندان ابراهيم و عمران را بر جهانيان برگزيد فرزندانى كه برخى از نسل برخى ديگرند، خداوند شنوا و دانا است».
امّا شيوه استدلال با اين آيه، بر نظريه تكامل چنين است:
اين آيه نام «آدم» را مانند «نوح» و «ابراهيم» به صورت خاصى ياد مى نمايد وبيان روشنى راجع به وضع و محيط پيدايش آدم نيز دارد زيرا:
«اصطفى» به معنى برگزيدن و انتخاب كردن است، برگزيدن هر فرد از ميان جمع و جمعيت هاى همسان وهمنوع او صورت مى گيرد، نوح و هر يك از برگزيدگان آل ابراهيم و آل عمران، از ميان قوم خود يعنى مردمى كه با آنها زندگى مى كردند، انتخاب شده اند وقتى به نص آيه، نوح و پيامبران آل ابراهيم وآل عمران از ميان مردم زمان خود برگزيده شده اند، طبعاً همين وضع براى آدم كه شرايط خاصى براى او در آيه ذكر نشده است نيز فراهم بوده است، يعنى او هم از ميان هم نوعان خود كه از نظر جسمى و وضع زندگى مثل او بودند برگزيده شده است.
پايه[٢] استدلال اين است كه «عالمين» در آيه به معنى مردم معاصر با آدم و يا نوح است در اين صورت لازمه برگزيدن آدم اين خواهد بود كه در زمان وجود او، هم نوعانى مانند او وجود داشته باشد.
ولى يك چنين تفسير براى لفظ «عالمين» بر خلاف معنى لغوى و قرآنى آن است.
زيرا آنجا كه در قرآن از لفظ «عالمين» موجودات عاقل و ذيشعور، اراده مى گردد، مقصود تمام جهانيان و همه انسان هايى است كه گام به اين پهنه
[١] آل عمران/٣٣ ـ ٣٤.
[٢] خلقت انسان ١٠٥ـ ١٠٦.