١.«آيا به آن افراد نمى نگرى كه گمان مى كنند كه به آنچه كه به تو نازل شده و يا آنچه كه پيش از تو نازل گرديده ايمان آورده اند ولى (با وجود تو) مى خواهند، محاكمه را نزد طاغوت ببرند، در حالى كه مأمورند به اين گونه از افراد كفر ورزند و شيطان مى خواهد آنان را گمراه سازد گمراهى دور».

٢.«وقتى به آنان گفته مى شود كه به سوى قرآنى كه خدا نازل كرده و سوى پيامبر او بشتابيد، منافقان را مى بينى كه از تو روى برمى گردانند( و به سوى ديگر متوجه مى شوند).

٣.«چنين نيست كه به خدا سوگند مؤمن شمرده نمى شوند مگر اين كه تو را در نزاعهاى خود داور قرار دهند و در درون از قضاوت تو رنج نبرند و آن را از صميم دل بپذيرند».

٤.«آنگاه گروهى از (منافقان) گفتند كه اى مردم مدينه ديگر شما را در ميدان نبرد جاى ماندن نيست و گروهى از آنان براى ترك معركه نبرد، از پيامبر اذن مى خواستند و مى گفتند كه خانه هاى ما امن نيست، در حالى كه چنين نيست آنان دروغ مى گويند و مى خواهند فرار كنند».

٥.«افراد با ايمان مى گويند چرا سوره اى كه در آن حكم جهاد با كافران باشد، نازل نشده است آنگاه كه سوره محكم و صريحى فرود آمد و در آن جنگ ذكر شد آنان را كه در قلوب آنها بيمارى (نفاق) است مى بينى كه به تو مانند افرادى كه از ترس، حالت مانند بيهوشى دست مى دهد، مى نگرند، اين حالت بر آنها سزاوارتر است».