قرآن يادآور مى شود كه برخى از منافقان آنچنان شيرين زبان و پشت هم انداز هستند كه با گفتار خود حتى توجه پيامبر را جلب مى كنند، در حالى كه از لجوج ترين دشمنان اسلام مى باشند چنان كه مى فرمايد:

(وَمِنَ النّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِى الحَياةِ الدُّنْيا وَيُشْهِدُ اللّهَ عَلى ما فى قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ) .[١]

«برخى از مردم هستند كه گفتار آنان در زندگى اين جهان، تو را به شگفت واى دارد و خدا را بر آنچه كه در دل دارند گواه مى گيرند، ولى از لجوج ترين دشمنان مى باشند».

نشانه دنائت طبع منافقان اين است كه خدا و پيامبر را دشمن مى داشتند و همه اعمال زشت را مرتكب مى شدند و در هيچ كار خيرى شركت نمى كردند، ولى به پيامبر مى گفتند:

(نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ اللّهِ) .

٣. تشكيل جلسات سرّى بر ضدّ پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)

منافقان روزها در مجالس پيامبر حاضر مى شدند و به سخنان اوگوش مى دادند، ولى براى توطئه و خنثى نمودن نقشه هاى پيامبر، جلسات شبانه سرى تشكيل مى داند تا در برنامه هاى او كارشكنى كنند، قرآن نام اين عمل را «تبييت» مى نامد و در دو آيه از اين كار نام برده است:

(يَسْتَخْفُونَ مِنَ النّاسِ وَلا يَسْتَخْفُونَ مِنَ اللّهِ وَهُوَ مَعَهُمْ إِذْ يُبَيِّتُونَ ما

[١] بقره/٢٠٤.