او براى حفظ آزادى انسان، اعتقاد به «نهادها و كشش هاى» درونى را رد كرده و آن را مايه محدود شدن آزادى انسان مى داند، و «عمل و كار» را عامل اصلى سازنده شخصيت انسان معرفى مى كند و در اين زمينه مى گويد:

«وجود انسان بر ذات و طبيعت اومقدم است، و از اين رو اولاً: هيچ گونه نقشه يا عقيده اى[١] پيش از پديدار شدن شخصيت و يا وجود انسان، درباره اووجود ندارد وثانياًً: ما خود ذات خويش را با انتخاب آزادانه خود وبا متحول شدن به حكم اراده خود مى سازيم.[٢]

ماهيت عمومى و ماهيت خصوصى انسان

چيزى كه مايه لغزش «اگزيها» شده است اين است كه ميان ماهيت عمومى و طبيعى انسان، كه او بر آن آفريده شده است، و ماهيت خصوصى

[١] مقصود سرنوشت الهى است وما در اين باره بعداً بحث خواهيم كرد.
[٢] عصر تجزيه و تحليل ص ١٢٥. و در گذشته در اين مورد نيز بحثى انجام گرفت به صفحه مراجعه فرمائيد.