مسائل علمى و فلسفى را نبايد با هزل و مطايبه به هم آميخت، همچنان كه نبايد زحمات دانشمندان را در راه كشف حقايق جهان ناديده گرفت، هر چند با مرور زمان نظريات آنان فرسوده وكهنه شود، زيرا همان نظريات باطل و بى پايه، انسان كنونى رابه حقايق مسلم امروز رهبرى كرده است و اگر آن اغلاط و اشتباهات نبود، دست بشر به تمدن كنونى نمى رسيد و آگاهى گسترده از جهان پيدا نمى كرد.

از مقصد دور نشويم، اگر قرآن در ارزش گذارى انسان، او را هدف آفرينش معرفى كرده روى منطقى است كه در اين بحث به آن اشاره شده است و در معرفى قرآن مسأله «خودخواهى» مطرح نيست قرآن از يك جهان برتر از انسان وتمايلات او، صفحه خلقت را بررسى مى كند و درباره انسان يك چنين داورى مى نمايد و در بينش وحى مسأله سودجويى انسان و خودخواهى او مطرح نيست و خطا و لغزش بر آن راه ندارد وبا توجه به اين اصل اكنون به داورى قرآن درباره هدف آفرينش گوش فرا دهيم.

كاخ آفرينش بى هدف نيست

شكى نيست كه كاخ آفرينش براى هدفى آفريده شده است و خدا منزه و پيراسته تر از آن است كه كار بى هدفى صورت دهد و قرآن در خصوص خلقت جهان چنين مى گويد:

(...ما خَلَقَ اللّهُ السَّمواتِوَالأَرْضَ وَما بَيْنَهُما إِلاّ بِالْحَقِّ...) .[١]

[١] روم/٨