منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٦٣

قرآن بر خلاف انديشه عرب جاهلى كه مى گفت:

(...ما هِىَ إِلاّ حَياتُنَا الدُّنْيا نَمُوتُ وَنَحْيا وَما يُهْلِكُنا إِلاّ الدَّهْرُ...).[١]

«جز زندگى دنيا زندگى نيست وما را زمان نابود مى سازد».

مى گويد: رشته زندگى پس از مرگ باقى است، و هرگز از هم گسسته نمى شود، واين حقيقت ضمن آياتى بيان شده كه برخى را مى آوريم.

١. شهيدان زنده اند

قرآن با صراحت هر چه كامل تر شهيدان راه حق را زنده مى خواند ومى فرمايد:

(وَلا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فى سَبيلِ اللّهِ أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ وَلكِنْ لا تَشْعُرُونَ) .[٢]

«به افرادى كه در راه خدا كشته مى شوند مرده نگوييد آنان زندگانند كه شما نمى دانيد».

٢. (وَلا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فى سَبيلِ اللّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ) .[٣]

«كشتگان در راه خدا را مرده مپندار، آنان زندگانند كه در نزد پروردگار خود روزى مى خورند».

(فَرِحينَ بِما آتاهُمُ اللّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ الاّ خَوفٌ عَلَيْهِمْ وَلا هُمْ يَحْزَنُونَ) .[٤]