وخدا در ادامه وجود انسان نقشى نداشته باشد در اين صورت وجود و افعال و كارهاى انسان از شعاع وجود خدا بيرون خواهد بود، و نتيجه آن جز تحديد ذات خدا، ومرزبندى قدرت و توانايى او نتيجه ديگرى ندارد.

براى همين جهت امام هشتم(عليه السلام)در مورد انتقاد از اين گروه مى فرمايد:

«اَلْقَدَرِيَّةُ أَرادُوا أَنْ يَصِفُوا اللّهَ عَزَّ وجلَّ بِعَدْلهِِ فَأَخْرَجُوهُ مِنْ قُدْرَتِهِ وَسُلْطانِهِ».

«قائلان به تفويض خواستند كه خدا را به عدل و دادگرى توصيف كنند، ولى سرانجام از شعاع قدرت و سلطنت او كاستند».[١]

٣. آثار سوء تربيتى

انديشه تفويض و وانهادگى، روح طغيان و سركشى را در انسان دامن مى زند و روى شخصيت و رفتار و كردار انسان اثر مى گذارد. انسانى كه خود را به نيروى لايزال خدا محتاج و نيازمند مى داند و همه چيز خود را از آن او تلقى مى كند، پيوسته در جلب رضا و رعايت مقررات او كوشا مى باشد، اگر احساس بى نيازى كند، به مقرّرات او پشت پا مى زند. و جز ارضاى تمايلات و هوسها به چيزى نمى انديشد.

قرآن در تربيت انسانها، روى فقر و نياز آنها تكيه مى كند و مى فرمايد:

(يا أَيُّهَا النّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللّهِوَاللّهُ هُوَ الْغَنِىُّ الْحَميدُ) .[٢]

«اى مردم شما نيازمندان به خداييد و خدا بى نياز و ستوده است».

و باز مى فرمايد: احساس بى نيازى مايه طغيان گرى است آنجا كه

[١] بحار:٥/٥٤.
[٢] فاطر/١٥.