١.«آيا منافقان را نمى بينى كه به برادران كافر خود از اهل كتاب (يهودان بنى النضير) گفتند: اگر شما اخراج شديد، ما هم به همراهى شما خارج مى شويم، و در راه حمايت از شما از كسى اطاعت نمى كنيم و اگر كار به زد و خورد كشيده شديد، شما را يارى مى كنيم وخدا گواهى مى دهد كه آنان دروغگو هستند».

٢.«اگر (يهودان) اخراج شوند، آنها (منافقان) همراه آنها خارج نمى شوند و مدينه را ترك نمى گويند و اگر مورد نبرد قرار گيرند منافقان كمك نمى كنند، و اگر هم يارى كنند فوراً پشت به جنگ كرده وفرار مى كنند آنگاه (يهودان) نصرت نخواهند شد».

٣.«منافقان در باطن از شما (مسلمانان) هراس بيشترى دارند تا خدا، اين براى اين است كه آنان گروه نادانند».

تفسير موضوعى آيات

در ماه صفر سال چهارم از هجرت پيامبر، مسلمانى به نام «عمرو بن اميه» خون دو نفر از قبيله «بنى عامر»را ريخت، انگيزه او از قتل اين دو نفر انتقام گيرى از قبيله «بنى عامر» بود كه تصور مى كرد آنان خون چهل معلم قرآن را درمنطقه اى به نام «بئر معونه» ريخته اند، ولى او در اين مورد دچار اشتباه شده بود، زيرا خون اين چهل معلم به وسيله سه تيره از قبيله «بنى سليم» ريخته شده بود و قبيله «بنى عامر» به خاطر امانى كه بزرگ آنان به نام «ابو براء» در حضور پيامبر به معلمان قرآن داده بود، از هر نوع دست درازى خوددارى كرده بودند.

وقتى «عمرو» حضور پيامبر رسيد و جريان را گفت، پيامبر فرمود: بايد