«اراده خدا بر اين تعلق گرفته است كه هر كارى از طريق سبب خود صورت پذيرد، و او كارها را جز از طريق اسباب خود اراده نكرده، از اين جهت براى هر چيزى سببى قرار داده است».[١]

٣. انسان يك موجود انتخاب گر است

دست آفرينش انسان را يك موجود تصميم گير و انتخاب گر آفريده كه در جهت تحقق بخشيدن به خواسته هاى خود، از نيروى تشخيص و تميز بهره مى گيرد با كمال رشد و بصيرت، و درك و آگاهى و موازنه وحسابگرى خاصى يكى از دو طرف را برمى گزيند.

در اين جا در برابر موجودى قرار گرفته ايم كه در عين تعلق ووابستگى به موجود برتر، عالم و آگاه، قادر و توانا، موازن و محاسبه گر، آنگاه تصميم گير و گزينش گر است، بدون آن كه در طى اين مراحل نيرويى از خارج و يا داخل او را تحت فشار قرار دهد و او را بر گزينش يكى از دو طرف مجبور سازد.

با توجه به اين مراحل سه گانه، حقيقت «امر بين الامرين» روشن وهويدا مى گردد.

زيرا به حكم مقدمه نخست كه نياز انسان به خدا يك نياز مستمر است، مسأله عقيده به «توحيد در خالقيت» تحقق مى پذيرد زيرا وجود و تأثير هر فاعل ممكن در كار خود، پرتوى از قدرت خدا است، وممكن در وجود و در ادامه هستى و تأثير و انجام كار، به مبدأ هستى بخش و قدرت گسترده او نيازمند است.

[١] أبَى اللّهُ أنْ يَجْرىَ الأَشياءَ الاّ بِأَسْباب فَجَعَلَ لِكُلِّ شىء سَبَباً(كافى چاپ آخوندى:١/١٨٣).