منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٨٣

قرآن پس از نقل وعده هاى دروغين حزب نفاق، در آيه يازدهم به تكذيب اين وعده ها پرداخته و قاطعانه از پس پرده غيب سه گزارش مهم مى دهد و مى فرمايد:

١. اگر «بنى النضير» مدينه را ترك گويند، حزب نفاق به خاطر آنان مدينه را ترك نخواهند گفت:(لَئِنْ أُخْرِجُوا لا يَخْرُجُونَ مَعَهُمْ...).

٢. اگر «بنى النضير» مورد هجوم قرار گيرند، هرگز منافقان آنان را كمك نخواهند كرد:(...وَلَئِنْ قُوتِلُوا لا يَنْصُرُونَهُمْ...) .

٣ . اگر چند لحظه به كمك آنان بشتابند پا به فرار مى گذارند: (...وَلَئِنْ نَصَرُوهُمْ لَيُوَلُّنَّ الأَدْبارَ...) .

آنگاه در آيه هفدهم چهره منافق را با تشبيه به كار شيطان آنچنان زيبا وگويا ترسيم مى كند و آشكار مى رساند كه منافقان تا لحظه اى كه انسان در مخاطره قرار نگرفته با او همراهى مى كنند و در مواقع حساس، آن چهره ديگر را نشان مى دهند و از همكار و همفكر خود ترس و بيزارى مى جويند همچنان كه شيطان نيز داراى چنين خصيصه است.