برخلاف نظريه «ثنويت» درباره انسان كه او را تركيبى از جسم و جان، و يا عصاره اى از نور و ظلمت مى داند و معلم بزرگ يونان «ارسطو»، و پايه گذار رنسانس، در غرب دكارت به شدت از آن دفاع مى كنند، قرآن انسان را تركيبى از تن و روان و يا جسم و روح نمى داند، و چنين برداشت از آيات، با ديگر آيات آن، كه در اين زمينه صراحت كامل دارند منافات دارد.

آيات قرآن، واقعيت انسان را همان روح و روان، و نفس وجان او مى داند و اگر چند روزى با بدن همراه است، به خاطر اين است كه بدن ابزار كار او است، و اگر اين ابزار از دست او گرفته شود نمى تواند كارى را صورت دهد ويا به تكامل برسد.

اين نوع از آيات كه نظريه قرآن را به صورت روشن بيان مى كند، بيش از آن است كه در اين جا منعكس شوند و ما برخى را يادآور مى شويم.

قرآن در سوره سجده پس از آيه نهم، اعتراض برخى از مشركان را درباره