طايفه «بنى النضير» يكى از سه طايفه يهود بود، كه در محيط مدينه زندگى مى كردند، و با پيامبر، هم پيمان شده، و در آن پيمان، پذيرفته بودند كه هر دوگروه در پرداخت خونبها همديگر را كمك كنند.[٢]

پيامبر به خاطر اين اصل يا به علت ديگر كه در تاريخ منعكس است با ده نفر از ياران خود به قلعه «بنى النضير» رفت تا از آنان در اين مورد كمك بگيرد، آنان در دژ را باز كردند وبا گشاده رويى خاصى، اصرار ورزيدند كه پيامبر وارد اين دژ شود، ولى رسول خدا در بيرون دژ كنار ديوارى نشست و با ياران خود به مذاكره پرداخت و منتظر نتيجه بود، در اين موقع سران بنى نضير تصميم گرفتند كه رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)را در حالى كه در كنار ديوار نشسته بود با پرتاب سنگ بزرگى از بالا، ترور كنند و «عمروبن جحاش» انجام آن را بر عهده گرفت، ولى پيش از انجام كار، فرشته وحى، پيامبر را از نقشه خائنانه آنان آگاه ساخت و رسول خدا جاى خود را به عنوان اين كه مى خواهد كارى انجام دهد و برگردد، ترك گفت و راه مدينه را در پيش گرفت، و ياران پيامبر، پس از تحقيق فهميدند كه پيامبر خدا به مدينه بازگشته است، همگى نيز به مدينه بازگشتند.

رسول خدا هنگام ورود به مدينه با طايفه هاى سه گانه يهود، پيمانى به شرح زير بسته بودند «اين سه گروه متعهد مى شوند كه به ضرر پيامبر و ياران او گامى برندارند، ومسلمانان از زبان و دست آنان در امان باشند، و هرگز سلاح و مركب در اختيار دشمنان آنان نگذارند، و اگر بر خلاف تعهد خود رفتار

[١] سيره ابن هشام:١/٥٩٠.
[٢] سيره حلبى:٢/٢٧٧.