مالى را كه انسان به كسى مى سپارد، امانت ناميده مى شود و شخص گيرنده را مؤتمن مى نامند و وظيفه او اين است كه امانت را صحيح و سالم به صاحبان آن بازگرداند چنان كه مى فرمايد:

(إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الأَماناتِ إِلى أَهْلِها...).[١]

«خداوند فرمان مى دهد كه امانتها را به صاحبان آنها بازگردانيد».

هرگاه «مؤتمن»:امانت را پس نداد، و يا در آن تصرف كرد و رد نمود در اين صورت به امانت خيانت ورزيده است كه خود گناه بزرگى است قرآن در اين مورد مى فرمايد:

(يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَخُونُوا اللّهَ وَالرَّسُولَ وَتَخُونُوا أَماناتِكُمْ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ) .[٢]

«اى افراد با ايمان به خدا وپيامبر خيانت نكنيد و همچنين به امانات يكديگر خيانت نورزيد در حالى كه مى دانيد».

امانت در لغت به مالى گفته مى شود كه به كسى سپرده شود ولى در اصطلاح قرآن و حديث، اين لفظ معنى گسترده اى دارد تا آنجا كه اگر كسى سخنى را به تو مى گويد و راضى نيست آن را فاش كنى به آن نيز «امانت» گفته مى شود چنان كه در حديث مى خوانيم:

«إذا حَدَّثَ الرَّجُلُ بِحَديث ثُمَّ الْتَفَتَ فَهُوَ أَمانَةٌ».

«اگر كسى سخنى بگويد آنگاه به اطراف خود بنگرد كه آيا كسى آن را شنيد يا نه، آن سخن

[١] نساء/٥٨.
[٢] انفال/٢٧.