منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٨٥
فساد و خون ريزى كند ما تو را از طريق حمد و ثنا، تسبيح مى گوييم، خدا گفت: من چيزى را مى دانم كه شماها نمى دانيد».
٢.«خداوند اسماء را به آدم آموخت سپس آنها را به فرشتگان عرضه كرد وگفت: اگر راست مى گوييد مرا به اسماء آنها آگاه سازيد».
٣.«فرشتگان گفتند: منزهى تو ما جز آنچه كه به ما تعليم داده اى، نمى دانيم تو دانا و حكيم هستى».
٤.«هركس انسانى را(بى جهت) نه براى قصاص و نه براى فسادى كه در روى زمين كرده باشد، بكشد گويا تمام انسان ها را كشته واگر انسانى را احياء كند(از مرگ نجات دهد) مانند اين است كه همه را زنده كرده است».
٥.«به يادآر زمانى را كه پروردگار تو از پشت فرزندان آدم، نسل آنها را برگرفت وآنها را بر خويشتن گواه ساخت وگفت: آيا من پروردگار شما نيستم، گفتند: آرى اين را براى آن گرفتيم تا روز قيامت نگوييد ما از اين كار غافل بوديم».
٦.«تا نگوييد پدران ما قبلاً مشرك بودند وما فرزندان آنها بوديم آيا ما را با آنچه كه باطل گرايان انجام داده اند نابود مى كنيد».
٧.«خورشيد و ماه كه پيوسته انجام وظيفه مى كنند و شب و روز را براى انتفاع انسان تسخير نمود».
٨.«ما انسان را گرامى داشتيم و او را بر خشكى و دريا مسلط ساختيم و ازروزى هاى پاكيزه نصيبشان ساختيم و بر بسيارى از مخلوقات برترى بخشيديم».
٩.«چيزى در جهان نيست، مگر اين كه او را از عيب و نقص و شريك و انباز تنزيه مى كند ولى شماها آن را درك نمى كنيد».
١٠.«آيا نمى بينيد كه خداوند آنچه را كه در آسمان ها و زمين است به نفع شما تسخير كرده و نعمت هاى برونى ودرونى خود را در حقّ شما تكميل نموده است».
١١.«ما امانت را بر آسمان ها و زمين و كوهها عرضه كرديم آنان از حمل آن سرباز