«مؤمنان حقيقى كسانى هستند كه اگر در كار مهمى با او باشند از او اذن نگرفته به جايى نمى روند آنان كه از او اذن مى گيرند، آنها به راستى به خدا و پيامبر او ايمان آورده اند و اگر برخى براى كار خود اذن گرفت به هر كس خواستى اذن بده و از براى او طلب مغفرت كن زيرا، خدا آمرزنده و مهربان است».

(لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِبَعْضِكُمْ بَعْضاً قَدْيَعْلَمُ اللّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنْكُمْ لِواذاً فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصيبَهُمْ عَذابٌ أَليمٌ) .[١]

«نداى پيامبر را در ميان خود مانند نداى بعضى نسبت به بعض قرار ندهيد خدا كسانى را كه در پشت ديگران پنهان مى شوند، و يكى پس از ديگرى فرار مى كنند، مى شناسد، آنان كه با اوامر پيامبر مخالفت مى كنند از آن بترسند كه فتنه دامن آنان را بگيرد و به عذاب دردناك گرفتار بشوند».

[١] نور/٦٣.