منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٩٩

صورتگرى او، خلقت و تصوير همه فرزندان شود، بلكه آثار ديگرى نيز در بردارد مثلاً قرآن هبوط آدم را، هبوط تمام انسان بر روى زمين دانسته و مى فرمايد:

(قالَ اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْض عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِى الأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتاعٌ إِلى حين).[١]

«خدا گفت: فرود آييد، برخى، برخى را دشمن بوده وبراى شماها در زمين استقرار و زندگانى محدود است».

حتى به اين نيز اكتفا نمى كند در همان لحظه اى كه آدم از بهشت اخراج مى گردد به كليه فرزندان آدم خطاب مى كند و مى فرمايد:

(قالَ فيها تَحْيَوْنَ وَفيها تَمُوتُونَ وَمِنْها تُخْرَجُونَ) .[٢]

«خدا گفت: در روى زمين زندگى مى كنيد و در آنجا مى ميريد و از آنجا بيرون مى آييد».

محور يك چنين خطاب هاى گسترده در روزى كه از فرزندان آدم خبرى نبود همان است كه يادآور شديم كه آدم در آن روز، به عنوان نماينده كليه انسان ها مطرح بوده كه از اين جهت تمام احكام و توصيفهايى كه در حق او انجام گرفته بر ديگران نيز حاكم مى باشد.

٢. سجده بر آدم و توحيد در عبادت

سؤال: سجده بر آدم، عبادت و پرستش او است، و در حد شرك در عبادت مى باشد در اين صورت چگونه خدا به پرستش غير خود فرمان داده