(إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذا كانُوا مَعَهُ عَلى أَمْر جامِع لَمْ يَذْهَبُوا حَتّى يَسْتَأْذِنُوهُ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولئِكَ الَّذينَ يُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَرَسُولِهِ فَإِذا اسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَنْ لِمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللّهَ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ).[١]

«مؤمنان واقعى كسانى هستند كه به خدا و پيامبر او ايمان آورده اند وقتى در كار مهمى با او باشند، بدون اجازه او، جايى نمى روند كسانى كه از تو اجازه مى گيرند، آنها به راستى به خدا و رسول او ايمان آورده اند در اين صورت هرگاه از تو براى برخى از كارها ى مهم خود اجازه گرفتند، هر كس را بخواهى (صلاح مى دانى) اجازه بده و براى آنها استغفار بكن، خداوند آمرزنده و رحيم است».

اين آيه مى رساند كه استجازه گروه با ايمان براى انجام كار ضرورى مى باشد نه براى فرار از ميدان نبرد، به گواه اين كه پس از رفع ضرورت، به سر كار خود باز مى گردند و در مقابل آنان منافقانى كه اصلاً منتظر فرصت بودند كه مخفيانه از ميدان جنگ فرار كنند، حتى بدون يك استجازه ظاهرى چنان كه مى فرمايد:

(لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِبَعْضِكُمْ بَعْضاً قَدْ يَعْلَمُ اللّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُون[٢] مِنْكُمْ لِواذاً[٣] فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصيبَهُمْ عذابٌ [٤]أَليمٌ) .

[١] نور/٦٢.
[٢] «تسلُّل» در لغت عرب به معنى جدا شدن.
[٣] «لواذ» به معنى استتار و مخفيانه است.
[٤] نور/٦٣.