منافقان از نشر قتل پيامبر چندان بهره اى نبردند و سرانجام پيامبر به وسيله گروهى جان به سلامت بدر برد، و پيروزى مجدد نصيب مسلمانان گرديد، ولى اين بار زبان به شماتت گشودند و به صورت دلسوزى گفتند:اگر مسلمانان به جنگ و جهاد نمى رفتند و در مدينه مى ماندند، كشته نمى شدند و از اين طريق در تضعيف ايمان و اراده مسلمانان مى كوشيدند، قرآن شماتت و زخم زبان آنان را در آيات ياد شده بازگو مى كند آنجا كه مى فرمايد:

(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاتَكُونُوا كَالَّذِينَ كَفَرُوا وَقالُوا لاخْوانِهِمْ إِذا ضَرَبُوا فِى الأَرْضِ أَوْ كانُوا غُزّىً لَوْ كانُوا عِنْدَنا ما ماتُوا وَما قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللّهُ ذلِكَ حَسْرَةً فى قُلُوبِهِمْ وَاللّهُ يُحْيى وَيُميتُ وَاللّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصيرٌ).[١]

«اى افراد با ايمان مانند كافران نباشيد آنگاه كه برادران آنها به مسافرت مى رفتند و يا در جهاد شركت مى كردند، به آنان مى گفتند: اگر نزد ما بودند نمى مردند وكشته نمى شدند(شما اين سخنان را نگوييد) و اين حسرت را بر دل آنها بگذاريد خداوند زنده مى كند و مى ميراند، خداوند به آنچه انجام مى دهيد بينا است».

اثر تخريبى اين سخنان، آن هم به صورت دلسوزى، قابل توصيف نيست از اين جهت قرآن به شدت از آن انتقاد مى كند كه مبادا يك چنين انديشه در ميان سربازان رسوخ كند.

[١] آل عمران/١٥٦.