تا آنجا كه گروهى راه مدينه را در پيش گرفتند وقتى با «ام ايمن» كه زخميان را پرستارى مى كرد روبرو شدند، او مشتى خاك برداشت و بر صورت آنها پاشيد و گفت شمشيرتان را به من بدهيد و شما مانند زنان، به دنبال نخ ريسى برويد.

در اين ميان شخصيت هايى مانند «انس بن نضر» رو به آنان كرد وگفت: اگر محمد كشته شد، ولى خداى محمد زنده است، برخيزيد و در راهى كه او مى جنگيد، شما نيز نبرد كنيد.

آيه زير پيرامون اين حادثه و استنكار تصميم آنان وارد شده است، آنجا كه مى فرمايد:

(وَما مُحَمَّدٌ إِلاّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى أَعْقابِكُمْ وَمَنْ يَنْقَلِبْ عَلى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللّهَ شَيْئاً وَسَيَجْزِى اللّهُ الشّاكِرينَ) .[١]

«محمد پيامبرى بيش نيست و پيش از او پيامبرانى آمده اند و رفته اند، اگر بميرد يا

[١] آل عمران/١٤٤.