از اين جهت، ارتش قريش به فرماندهى ابوسفيان با تجهيزات بسيار كافى در روز چهارشنبه دوازدهم ماه شوال سال سوم[١] در شمال مدينه در «وادى عقيق» در دامنه كوه اُحد مستقر گرديد اين نقطه بر اثر نبودن نخلستان ومسطح بودن زمين، براى فعاليت نظامى آماده تر بود، و به همين جهت مدينه از اين سمت بيشتر آسيب پذير بود.

در حالى كه پيامبر، از طريق عموى خود، «عباس» از تصميم قريش آگاه شده بود[٢] امّا براى تحقيق بيشتر، فرزندان «فضاله » را به نام هاى «انس» و «مونس» به بيرون مدينه روانه كرد، و عصر روز پنجشنبه، پيشروى سپاه دشمن به سوى مدينه براى پيامبر مسلم گرديد، ارتش اسلام از حمله شبانه دشمن بيم داشت از اين جهت گروهى پاسدارى خانه پيامبر ومسجد و دروازه هاى شهر را بر عهده گرفتند تا روز روشن فرا رسيد و شوراى نظامى به فرمان پيامبر تشكيل گرديد.

اختلاف نظر در نحوه دفاع

در شوراى نظامى، در نحوه دفاع اختلاف نظر پديد آمد و مجموع آرا به دو اصل، بازگشت مى كرد:

١. قلعه دارى: مسلمانان از مدينه بيرون نروند و مردان در كوچه ها تن به تن بجنگند، و زنان از بالاى بام ها و برجها، روى دشمن سنگ بريزند اين نظريه را «عبداللّه بن ابى» رئيس حزب نفاق پيشنهاد كرد و بيش از حد روى آن

[١] تاريخ الخميس:١/٤٣١، به نقل از سيره ابن اسحاق.
[٢] تاريخ الخميس:١/٤٣٠ وغيره.