منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٤٦

ديگر با عنايت خاص و هدايت خصوصى به قله هاى منيع انسانيت برساند و به تعبير خود قرآن:

(وَالّذينَ اهْتَدَوا زادَهُمْ هُدىً...) .[١]

«آنان كه هدايت را پذيرفته اند خدا بيشتر هدايت مى كند».

روى همين اصل مى بينيم قرآن در يك جا هدايت را از آثار و نتايج جهاد و كوشش در راه خدا دانسته و مى فرمايد:

(وَالَّذينَ جاهَدُوا فينا لَنَهْديَنَّهُمْ سُبُلَنا...) .[٢]

«و مجاهدان را به راه خويش هدايت مى كنيم».

و از طرف ديگر، مشيت خدا بر اين تعلق گرفته كه بدكاران و كسانى را كه خود در راههاى انحرافى گام نهاده اند و لياقت بهرهورى از مراتب والاى هدايت را از دست داده اند، به حال خود بگذارد و هدايتشان نكند و همين امر موجب گمراهى بيشتر آنان خواهد شد(زيرا با هر قدمى كه در بيراهه برمى دارند از راه راست بيشتر فاصله مى گيرند) درست است كه خدا هر كه را بخواهد گمراه مى كند امّا چه كسانى را مى خواهد گمراه كند قرآن مجيد به اين سؤال پاسخ مى دهد:

(...وَما يُضِلُّ بِهِ إِلاّ الْفاسِقينَ) .[٣]

«ولى تنها فاسقان را با آن گمراه مى سازد».

و در جاى ديگر مى فرمايد:

(...فَلَمّا زاغُوا أَزاغَ اللّهُ قُلُوبَهُمْ...) .[٤]