روزى كه زنا تحريم گشت، شغل «عبداللّه بن ابى» بهره كشى از كنيزانى بود كه آنها را خريده بود، و پيوسته آنها را در اختيار جوانان قرار مى داد و از اين طريق سودى به دست مى آورد وقتى آيات تحريم زنا نازل شد، و اين عمل شنيع به كلى قدغن گرديد، او از شغل خود دست برنداشت و به حرفه كثيف خود همچنان ادامه مى داد.

كنيزان وى كه در رنج روحى عظيمى به سر مى بردند حضور رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)رسيدند و او را از جريان آگاه ساختند و افزودند كه فرزند «ابى» آنها را بر اين عمل زشت مجبور مى سازد در حالى كه آنان مى خواهند از اين به بعد، با عفت و پرهيزگارى به سر برند در اين موقع آيه ياد شده در زير فرود آمد:

(...وَلا تُكْرِهُوا فَتَياتِكُمْ عَلَى الْبِغاءِ إِنْ أَرَدْنَ تَحَصُّناً لِتَبْتَغُوا عَرَضَالْحَياةِ الدُّنْيا...) .[١]

«دختران جوان خود را آنگاه كه خواهان پاكدامنى هستند به خاطر مال دنيا، به زنا وادار نكنيد».[٢]

آيا انتظار داريد كه روحيه مردى كه با ناموس زنان بدبخت تجارت مى كرد و از اين طريق به گردآورى ثروت مى پرداخت، با نوشيدن آب وضوى پيامبر دگرگون گردد، و آيات الهى در خانه دل او، روشنى پديد آورد.

[١] نور/٣٣.
[٢] مجمع البيان:٤/١٤١; الدر المنثور:٥/٤٦ مدرك اخير يادآور مى شود كه نام كنيزان او «مسيكه، اميمه ومعاذه» بود.