پيامبران پيش از آن كه معلمان بشر باشند مربيان آنها هستند و قبل از آن كه نوآوران باشند يادآورانند البته اين سخن نه به آن معناست كه تمام تعليمات پيامبران يادآورى است بلكه اساس تعاليم آنها ريشه هاى درونى دارد كه پيامبران براى رشد و شكوفايى آنها برانگيخته شده اند و از اين جهت قرآن به پيامبر چنين خطاب مى كند:

(فَذَكِّرْ إِنَّما أَنْتَ مُذَكِّرٌ* لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِر) .[١]

«آنان را تذكر بده، تو تذكر دهنده اى نه مسلط بر آنها».

از اين جهت بايد گفت كه انسان داراى دو شخصيت و دو نوع روحيه است:

١. شخصيت ذاتى.

٢. شخصيت عرضى.

شخصيت نخستين همان روحيات پاك و دست نخورده اى است كه دست خلقت در نهاد هر انسانى آن را گذارده است و در اين مورد پيامبر گرامى

[١] غاشيه/٢١ و ٢٢.