منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٤٢

اسلامى به روشنى از آن سخن گفته شده است قرآن مجيد مى فرمايد:

(فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنيفاً فِطْرَتَ اللّهِ الّتى فَطَرَ النّاسَ عَلَيْها...).[١]

«به آيين خدا، روى آور، آفرينش الهى كه مردم را برآن اصل آفريده است».

رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)فرمود:

«كُلُّ مَوْلُود يُوْلَدُعَلَى الفِطْرَةِ».[٢]

«هر انسانى با روح خداشناسى ديده به جهان مى گشايد».

اسلام در احياى روح خداشناسى به دعوت فطرى اكتفا نورزيده، بلكه با بيانات روشن و استوار كوشيده است كه سرشت خداخواهى را به صورت صحيح رهبرى كند از اين جهت با انحرافات ياد شده در زير درباره خداشناسى مبارزه مى كند.

الف. شرك و دوگانگى به صورت هاى گوناگون محكوم است خواه به صورت شرك در ذات و اين كه در صفحه هستى دو اصل قديم موجود است وخواه به صورت شرك در فعل و اين كه براى جهان دو آفريدگار وجود دارد يا به صورت شرك در پرستش و در اين مورد آيات و احاديث به اندازه اى است كه نمى توان حتى بخش كمى از آنها را در اين جا آورد.

ب. تشبيه خدا به موجودات امكانى باطل است ومقصود از آن اين است كه براى او ماده وصورت، و يا زمان و مكان تصور شود. و در قالب و صفات