اكنون وقت آن رسيده است كه با آيات گروه دوم آشنا شويم، گروهى كه از اعمال غرايز آن هم بدون قيد و شرط جلوگيرى كرده و يادآور مى شود كه هرگز لذت غريزى نبايد، قبله انسان و كعبه آمال گردد و براى همين جهت، از پيروى از هوا و هوس به شدت نهى كرده و كرامت و فضيلت و عدالت گرى انسان را در گرو بازدارى نفس از هوس دانسته است.

اينك برخى از آياتى را كه در اين زمينه وارد شده است متذكر مى شويم.

ب. بهره گيرى ازلذايذ هدف نيست:

١. (...فَلا تَتَّبِعُوا الْهَوى أَنْ تعْدِلُوا...) .[١]

«از هوس ها پيروى نكنيد تا دادگر باشيد».

٢.(...فَاحْكُمْ بَيْنَ النّاسِ بِالْحَقِّ وَلا تَتَّبِعِ الْهَوى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبيلِ اللّهِ...).[٢]

«در ميان مردم به حق قضاوت كن و از هوس پيروى منما مبادا تو را از پيمودن راه خدا بازدارد».

٣. (وأمّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفسَ عَنِ الْهَوى* فَإِنَّ الجَنَّة

[١] نساء/١٣٥.
[٢] ص/٢٦.