شكى نيست كه بهره گيرى از غرايز در پايه خاصى، مايه بقاى رشد زندگى و حيات فردى و اجتماعى انسان است واگر اصل غريزه ازبين برود ويا مطلقاً از آن بهره بردارى نشود، زندگى انسان از فردى و اجتماعى، دستخوش اختلال مى گردد، مثلاً اگر تمايل جنسى نباشد ويا از آن بهره گيرى نشود، نسل انسان قطع مى گردد، اگر ميل به غذا نباشد ويا از وجود چنين ميل استفاده نشود، گرسنگى انسان را از پا در مى آورد.

اجمال سخن اين كه: حذف غرايز و تعطيل آنها، مايه نابودى انسان است و بهره بردارى بى رويه از آنها فاجعه آفرين و موجب تباهى انسان است و راه اعتدال ميان اين دو، حافظ انسان و انسانيت مى باشد ومشكل انسان در زندگى، يافتن چنين راه وپيمودن آن است.

آنچه مهم است اين است كه بدانيم اصل غريزه و بهره گيرى به صورت معقول بسيار مهم ومطلوب، ولى طغيان غريزه وخودمحورى يك ويا چند غريزه، مايه بيدادگرى و سقوط انسانيت است.

اهداف شرايع آسمانى وبالأخص شريعت اسلام، مقدس شمردن تمام