منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٣١
عَنْ ذِكْرِ اللّهِ...) (منافقون/٩)
٨. (إِنَّ الإِنْسانَ خُلِقَ هَلُوعاً* إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعاً* وَإِذا مَسَّهُالْخَيْرُ مَنُوعاً)(معارج/١٩ـ٢١)
٩. (وأمّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفسَ عَنِ الْهَوى* فَإِنَّالجَنَّةَ هِىَ الْمَأْوى) (نازعات/٤٠ـ٤١)
١٠. (وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَديدٌ) (عاديات/٨)
ترجمه آيات
١.«علاقه به زنان و فرزندان و اموال فراوان از طلا ونقره و اسبهاى (نشاندار) ممتاز وچهارپايان و زراعت، براى مردم زيبا تجلى كرده است و اينها سرمايه هاى دنيوى هستند وسرانجام نيك نزد خدا است».
٢.«از هوس ها پيروى نكنيد تا دادگر باشيد».
٣.«مردانى كه تجارت و داد و ستد آنان را از ياد خدا باز نمى دارد ومشغول نمى سازد».
٤.«در ميان مردم به حق قضاوت كن و از هوس پيروى منما مبادا تو را از پيمودن راه خدا بازدارد».
٥.«ترك لذايذ دنيوى بدعتى است كه هرگز تجويز نشده است».
٦.«آن كسى كه از نفس در امان بود، از رستگاران است».
٧.«اى افرادبا ايمان ثروت و فرزندان، شما را از ياد خدا مشغول نسازد».
٨.«انسان حريص وبى صبر آفريده شده است، اگر شرى به او برسد، بى صبرى مى كند و اگر مالى به او برسد، ديگران را محروم مى سازد».
٩.«آن كس كه ازمقام خداى خود بترسد وخويشتن را از «هوس» بازدارد بهشت