منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣١٩

بِما قَدَّمَتْ أَيْديهِمْ فَإِنَّ الإِنْسانَ كَفُورٌ) (شورى/٤٨)

١١.(إِنَّ الإِنْسانَ خُلِقَ هَلُوعاً* إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعاً* وَإِذا مَسَّهُالْخَيْرُ مَنُوعاً)(معارج/١٩ـ ٢١)

١٢.(وَتُحِبُّونَ الْمالَ حُبّاً جَمّاً) (فجر/٢٠)

١٣.(إِنَّ الإِنْسانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ) (عاديات/٦)

١٤.(وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَديدٌ) (عاديات/٨)

١٥.(إِنَّ الإِنْسانَ لَفى خُسْر* إِلاّ الَّذينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ وَتَواصَوْا بِالْحَقِّ وَتَواصَوا بِالصَّبْرِ)(عصر/٢و٣)

ترجمه آيات

١.«غرق شادى است و فخر فروشى مى شود».

٢.«انسان به موقع رسيدن نعمت شادمان و فخر فروش است مگر آنان كه استقامت ورزند و عمل نيك انجام دهند براى آنان آمرزش و پاداش بزرگى است».

٣.«انسان!ستمگر و ناسپاس است».

٤.«وانسان، هميشه عجول بوده است».

٥.«وانسان تنگ نظر است».

٦.«ولى انسان بيش از هر چيز، به مجادله مى پردازد!».

٧.(آرى) انسان از عجله آفريده شده».

٨.«انسان آن را بر دوش كشيد، او بسيار ظالم وجاهل بود».

٩.«آنگاه كه بدى به او رسيد او موجود مأيوس و نوميد است».