قرآن در آيات متعددى از تسخير خورشيد و ماه، روز و شب، چشمه ها و درياها سخن گفته ويادآور شده است كه به خاطر مقام و موقعيتى كه انسان دارد اين موجودات بزرگ به سود بشر تسخير و همگى از آنها بهره مى گيرند چنان كه مى فرمايد:

(وَسَخَّرَ لَكُمُ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ دائِبَيْنِ وَسَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَالنَّهارَ) .[٢]

«خورشيد و ماه كه پيوسته انجام وظيفه مى كنند و شب و روز را براى انتفاع انسان تسخير نمود».

البته اشتباه نشود. تسخير كننده بشر نيست، بلكه تسخير كننده خدا، وجهان طبيعت تسخير شده است و بشر بهره گير، از اين تسخير مى باشد.

ارزش گذارى معنوى و مادى

انسان در اسلام به دو صورت ارزش گذارى شده است يكى به صورت معنوى و ديگرى به صورت مادى، درباره ارزش گذارى نخست بياناتى دارد كه برخى را يادآور شديم ويكى از آنها اين است كه: قتل يك انسان با كشتن تمام انسان ها برابر است و احياى يك انسان نيز با زنده كردن تمام افراد بشر مساوى قلمداد شده است آنجا كه مى فرمايد:

(...مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِنَفْس أَوْ فَساد فِى الأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ النّاسَ

[١] ابراهيم/٣٣.
[٢] مائده/٣٢.