«برخى از مردم هستند كه مى گويند ما به خدا و سراى ديگر ايمان داريم ولى هرگز مؤمن نيستند هر موقع به آنان گفته مى شود در روى زمين افساد نكنيد مى گويند ما اصلاح طلبانيم».

اين بيان گسترده مى رساند كه اين دو حالت (نفاق و تقيه) از نظر ماهيت و هدف با هم تفاوت روشنى دارند. از نظر ماهيت «نفاق» اظهار ايمان و پنهان داشتن كفر است در حالى كه تقيه بر خلاف آن مى باشد.

هدف از نفاق منافق، افساد و براندازى است در حالى كه هدف از تقيه، اصلاح و حفظ جان وناموس ومال است.

در اين جا نظر شما را به آيه ياد شده در زير جلب مى كنيم كه چگونه هدف منافق را در موقع قدرت و تمكن تشريح مى كند، آن جا كه مى فرمايد:

(وَمِنَ النّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِى الْحَياةِ الدُّنْيا وَيُشْهِدُ اللّهَ عَلى ما فى قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصام* وَإِذا تَوَلّى سَعى فى الارْضِ لِيُفْسِدَ فِيها وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللّهُ لا يحِبُّ الْفَسادَ) .[١]

«گفتار برخى از مردم در زندگى اين جهان، براى تو خوش آيند است و خدا را بر آنچه كه در دل دارند گواه مى گيرند، آنان بدترين دشمنان مى باشند زيرا اگر مصدر كار شدند كوشش مى كنند در روى زمين فساد كنند وكشت وزرع ونسل و فرزندان را به فساد بكشند و خدا فساد را دوست نمى دارد».

در اين جا نكاتى را يادآور مى شويم:

١. احاديثى از حضرت صادق (عليه السلام)پيرامون تقيه وارد شده است كه آن را از نظر ماهيت و اهداف به صورت روشن بيان مى كند. تقيه از نظر امام صادق (عليه السلام)سپر مؤمن است كه با آن شر را از خود دفع مى كند چنان كه

[١] بقره/٢٠٤ و ٢٠٥.