مقصود از «امانت» كه خدا آن را بر آسمان ها و زمين وكوهها و انسان عرضه كرده وفقط انسان پذيراى آن شده است، همان است كه در آيه مربوط به اصطلاح به «عالم ذر» وارد شده است و خداوند در آن آيه توحيد در «ربوبيت» خود را بر انسان ها عرضه كرده و همگى بر آن اعتراف كرده اند چنان كه مى فرمايد:

(وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِى آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتُهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلى أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ القِيامَةِ إِنّا كُنّا عَنْ هذا غافِلينَ) .

«به يادآر زمانى را كه پروردگار تو از پشت فرزندان آدم. نسل آنها را برگرفت وآنها را بر خويشتن گواه ساخت وگفت: آيا من پروردگار شما نيستم، گفتند: آرى اين را براى آن گرفتيم تا روز قيامت نگوييد ما از اين كار غافل بوديم».

(أَوْ تَقُولُوا إِنَّما أَشْرَكَ آباؤُنا مِنْ قَبْلُ وَكُنّا ذُرِّيَّةً مِنْ بَعْدِهمْ أَفَتُهْلِكُنا بِما فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ) .[١]

«تا نگوييد پدران ما قبلاً مشرك بودند وما فرزندان آنها بوديم آيا ما را با آنچه كه باطل گرايان انجام داده اند نابود مى كنيد».

اين آيه مى تواند از آيه مورد بحث رفع ابهام كند و برساند كه امانت عرضه شده، همان توحيد ربوبى او است.

خداوند به انسان«استعدادى» داده كه او در پرتو اين استعداد مى تواند اين امانت الهى را تحمل كند وزندگى خود را بر اساس يكتايى «رب» و كارگردان

[١] اعراف/١٧٢ـ ١٧٣.