با توجه به اين بيان مى توان گفت كه مقصود از «امانت» در اين آيه «سرّالهى» است كه سخت ترين موجودات جهان را بر اثر نبودن استعداد و لياقت، تاب تحمّل آن نبود، از اين جهت از پذيرفتن آن ابا ورزيدند و ترسيدند آنگاه اين امانت به انسان عرضه شد، او پذيرا گرديد و خود را شايسته آن ديد.

در اينجا پرسش هايى به شرح زير مطرح مى گردد:

١. اين سرّ «الهى» كه انسان آن را تحمل كرد، چيست؟

٢. اگر انسان به خاطر شايستگى آن را پذيرفت، پس چرا در ذيل، او را به عنوان «ظلوم» و «جهول» توصيف مى كند، در حالى كه شايسته است او را به صورت ديگر توصيف نمايد؟

٣. چگونه انسانها در برابر تحمل اين نوع امانت به سه گروه تقسيم مى شوند در حالى كه بايد از دو گروه (امين و خائن) بيرون نباشند؟

[١] سفينة البحار:١/٤١.