منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٩٧
وتعظيم خاصى به عمل آورند چنان كه مى فرمايد:
(وَإِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاّ إبْلِيسَ أَبى وَاسْتَكْبَرَ وَكانَ مِنَ الكافِرينَ).[١]
«آنگاه به فرشتگان فرمان داديم كه بر آدم سجده كنند همگان سجده كردند جز شيطان كه از كافران گرديد».
يك چنين فرمان ، بى جهت و بى ملاك نبوده و اگر آدم گل سرسبد خلقت نبود هرگز مورد تكريم وتعظيم ملائك نبود چيزى كه موجب چنين فرمان شد همان آگاهى آدم از رموز و اسرار جهان آفرينش است، كه فرشتگان را توان تحمل آن نبود و به خاطر همين آگاهى بود كه او در روى زمين خليفه خدا گشت، خليفه اى كه با دانش و توان خود، توانست مظهر صفات خدا و مجلاى علم و قدرت او گردد و همچنين.
آدم چه گوهر ارزنده و گرانبهايى است كه ملائكه خداوند كه پيوسته فرمانبر خدا مى باشند و آنى از فرمان او سر نمى پيچند، پيشانى خضوع بر آستان او گذارده و او را تعظيم وتكريم مى كردند.
در اين جا، دو سؤال مطرح است كه هر دو را به گونه اى پاسخ مى گوييم:
١. آيا سجده فرشتگان بر خصوص آدم بود؟
ظاهر آيه ياد شده اين است كه سجده فرشتگان مخصوص آدم بوده و تمام اين تكريمها و تعظيمها مخصوص او بوده است در اين صورت چگونه
[١] بقره/٣٤.