(يا أَيُّهَا الرَّسُولُ لا يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسارِعُونَ فِى الكُفْرِمِنَ الَّذِينَ قالُوا آمَنّا بِأَفْواهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِنْ قُلُوبُهُمْ...) .[٣]

«اى پيامبر خدا، كار آنان كه به سرعت به سوى كفر پيش مى روند تو را غمگين نسازد، از آن افرادى كه به زبان گفتند ايمان آورديم در حالى كه دلهاى آنان ايمان نياورده است».

اين دو آيه كه هر دو درباره منافق سخن مى گويند مسأله را روى دوئيت زبان با قلب مطرح كرده و از اين نظر آنان را منافق قلمداد مى نمايند. در

[١] اين بيان مربوط به تفاوت اين دو واژه در اصطلاح امروز است، ولى قرآن درباره «نفاق» اصطلاح خاصى دارد كه بعداً بيان مى شود.
[٢] آل عمران/١٦٧.
[٣] مائده/٤١.