قرآن نحوه تكامل نطفه را در رحم در آيات مختلفى آورده ولى در اين ميان به نحو جامع، در سوره مؤمنون مطرح كرده است كه هم اكنون به نقل و ترجمه آن مى پردازيم:

(ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظاماً فَكَسَوْنَا العِظامَ لَحْماً ثُمَّ أَنْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبارَكَ اللّهُ أَحْسَنُ الْخالِقينَ) .[٢]

«آنگاه نطفه را علقه، و علقه را گوشت پاره، و گوشت پاره را استخوان، سپس بر استخوان، گوشت پوشانيديم آنگاه (با دميدن روح) به او خلقت ديگر داديم، آفرين بر قدرت خدا كه بهترين آفريننده ها است».

اين شجره نسب وجود انسان كنونى است و آگاهى از اين شجره، در هيچ انسانى ايجاد عقده و ناراحتى نكرده و هرگز تحقير نمى شود امّا ديگر مكاتب كه انسان را زاده جانوران و از آن پس موجوداتى شبيه ميمون، سپس ميمون هاى انسان نما مى دانند انسان را تحقير كرده و در او يك نوع عقده حقارت و احساس كوچكى توليد مى كنند.

[١] به سوره هاى فرقان آيه ٥٤; سجده/٨; مرسلات/٢٠; طارق/٦، (در اين سوره ها لفظ «ماء» آمده است) و نيز به سوره هاى نحل/٤; كهف/٣٧; حج/٥; مؤمنون/١٣و١٤; فاطر/١١;يس/٧٧; غافر/٦٧; نجم/٤٦; قيامت/٣٧; انسان/٢; عبس/١٩ مراجعه فرماييد.
[٢] مؤمنون/١٤.